خلاصه کتاب جامعه شناسی خودمانی- چرا درمانده ایم؟

یادداشت‌های نخست

در پاسخ به مصاحبه گری که می‌پرسد آیا شما به عنوان نویسنده این اثر فکر می‌کنید که تنها با بیان دردهای جامعه مشکل حل می‌شود پاسخ داده می‌شود که شما خدای نکرده به عنوان بیمار تا ندانید که بیمار هستید و برای علاجتان اقدامی نکنید چگونه انتظار دارید معالجه تان شروع شود قدم اول اعتراف به این بیماری است و بعد تشخیص و معالجه.
پس گام اول برای درمان قبول کردن درد است.
دکتر هوشنگ دولت آبادی در نقد این کتاب می‌گوید ما ایرانی ها بیش از حد دلباخته خودمان و صفات خوب مان هستیم.

دکتر رضازاده شفق گفته است انتقاد ورزش ملی ایرانی هاست، اما متاسفانه باید بدانیم این ارزشی ملی جامعه را سالم‌تر نمی‌کند چون لبه تیز عیب‌جویی هرگز متوجه خود انتقاد کننده نمی‌شود و افزون بر این متاسفانه مردم انتقاد را جانشین اقدام به حساب می آورند.

در ایران انتقاد جانشین اقدام است.

انتقادی که به کتاب وارد شده و پاسخ نگارنده:
خوانندگان اعتراض کردند که درد را گفتی ولی درمان را نگفتی و بعضاً درمان را دریغ کردی!
پاسخ نگارنده:
بدون رودربایستی با خودمان،واقعیت خودمان را حداقل برای خودمان روشن کنیم و به روی خودمان بیاوریم….تا اول بدانیم چگونه هستیم،یعنی این «ما»یی که از آن یاد می کنیم چگونه «ما»یی است؟بعد برگردیم ببینیم چرا این شدیم؟و در مرحله سوم با تصمیم قاطع و به تدریج به دنبال اصلاحش برویم!ولی اگر مشکلات رفتاری مان را حتی از خودمان هم کتمان کنیم حتی اگر در مرحله دوم هم راه به جایی ببریم مطمئناً در مرحله سوم متوقف خواهیم ماند.

نه مشروطه دردمان را دوا خواهد کرد،نه دیکتاتور،نه رهبر ملیو نه … و نه … و نه … .»

چرا که نه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.